Ik zie mezelf nog zo liggen. Op de vloer van mijn slaapkamer. Tussen mijn 11e en 13e levensjaar. Introvert. Een dromer. Ik kon zo uren verdwijnen in mijn eigen gedachten. En steeds zag ik hetzelfde beeld.

Ik zag mezelf spreken. Voor groepen mensen. Met rust. Met overtuiging. Met woorden die raakten recht uit mijn hart.

En mensen luisterden. Gefascineerd. Aangesloten. Aangeraakt.

Ik wás daar nog helemaal niet. Ik kon dat nog niet. En toch… voelde het al echt. Alsof ik vooruit mocht kijken in de tijd. Dat beeld heb ik altijd bij me gedragen. Zacht… op de achtergrond.

Want in het dagelijks leven zocht ik de aandacht juist niet op. Laat mij maar observeren. Kijken. Voelen. Begrijpen. Anderen stonden op de voorgrond. Ik keek liever dan dat ik sprak.

Ondertussen was er iets in mij dat al wist: dit is wie jij bent.

Mijn pad is allesbehalve recht geweest. Vol onverwachte wendingen, verlies, groei en diepgaande persoonlijke ontwikkeling. En langzaam… begonnen anderen te zien wat ik zelf nog niet volledig durfde te omarmen. “Jij gaat spreken.” “Jij bent een teacher.”

Ik haalde mijn schouders op. Maar ergens diep vanbinnen… herkende ik het.

En steeds opnieuw bracht het leven mij op plekken waar ik voor groepen sprak. Niet gepland. Niet gezocht. Maar wel precies op het juiste moment. En elke keer dacht ik: dit klopt.

Na 13 jaar als raadsonderzoeker bij de Raad voor de Kinderbescherming maakte ik een grote stap. Ik werd fulltime voorganger. Een plek waar alles samenkwam: mensen, diepgang, zingeving en spreken. En ja, daar was het weer: dat gevoel van volledig in mijn element zijn.

Maar het leven bleef me vormen. Na een huwelijk dat abrupt eindigde, stond ik op 46-jarige leeftijd opnieuw op een kruispunt. Alles wat ik dacht te weten over mezelf, over het leven en mijn overtuigingen kwam op losse schroeven te staan. En voor het eerst in mijn leven durfde ik écht te kijken. Niet vanuit angst. Maar vanuit eerlijkheid.

Ik maakte een keuze die mijn leven veranderde: loslaten. Opnieuw ontdekken. Opnieuw leren vertrouwen. Eén ding bleef over: liefde.

Ik nam de tijd om te helen. Om te vertragen. Om opnieuw te voelen wie ik werkelijk ben, los van alles wat ik had opgebouwd. En van daaruit begon iets nieuws te ontstaan. Niet vanuit moeten. Maar vanuit een hervonden waarheid.

En nu? Nu leef ik meer dan ooit vanuit wie ik ben. De waarheid die ik vandaag ken wetende dat ik blijf groeien, blijf leren. En blijf bouwen aan wat mij al zo lang roept. Mijn passie. Mijn roeping.

Spreken tot mensen. Hen helpen herinneren wie ze werkelijk zijn. Waar waarheid niet alleen wordt gesproken, maar ervaren.